Legioneloze

Legionella pneumophila najčešće uzrokuje pneumoniju s ekstrapulmonalnim znakovima. Za dijagnozu je potreban uzgoj na posebnim podlogama, serološko testiranje ili PCR pretraga. Liječi se doksiciklinom, makrolidima ili fluorokinolonima.

Prvi se put ovaj uzročnik pojavio na skupu Američkih legionara 1976., zbog čega je bolest dobila ime Legionarska bolest. Infekcija koja ne uzrokuje pneumoniju se naziva pontiačka groznica (po mjestu Pontiac, Michigan). Uzročnik se može naći u zemlji i slatkoj vodi. Rezervoari za vodu, uključujući i jedinice sustava za hlađenje zraka klima uređaja podržavaju njegov rast. Do širenja obično dolazi aerosolom pitke vode.

Ekstrapulmonalna žarišta infekcije se najčešće razvijaju u hospitaliziranih bolesnika, i najčešće zahvaćaju srce. Druga mjesta su CNS, jetra i crijeva. Ponajprije obolijevaju imunokompromitirani bolesnici, pušači, stariji i kronični plućni bolesnici.

Simptomi, znakovi i dijagnoza

Legionarska bolest je sindrom nalik na gripu, počinje naglo vrućicom, tresavicom, malaksalošću, mijalgijom, glavoboljom ili smetenošću. Česti su i mučnina, rijetka stolica/vodenasti proljev, bol u trbuhu, kašalj i artralgije. Znakovi pneumonije mogu biti dispneja, pleuralna bol i hemoptize.

Dijagnoza se postavlja pretragom sputuma ili bronhoalveolarnog ispirka; uzgoj iz krvi je nepouzdan Polagani rast na laboratorijskim podlogama može odgoditi otkrivanje za 3–5 dana. Često se rabi direktno imunofluorescentno bojenje sputuma ili ispirka. Osim toga, moguće je izvođenje PCR pomoću DNK. Tri dana nakon pojave simptoma mokraćna pretraga na antigen ima osjetljivost od 70% a specifičnost je 100% no njome se otkriva samo L. pneumophila (seroskupina 1) ne i ne–pneumofilna Legionella. Usporedba pretraga na protutijela u akutnom stadiju i stadiju oporavka može dovesti do dijagnoze. Dijagnostičkim se smatra četverostruki porast titra ili titar u akutnom razdoblju 1:128. RTG pluća obično pokazuje nespecifične promjene, poput infiltrata i pleuralnih izljeva.

Liječenje

Legionarska bolest jako dobro reagira na doksiciklin, makrolide i fluorokinolone. Preporučuje se primjena bilo kojeg respiratornog kinolona (IV ili PO) 7–14 dana. Kod teških infekcija može se dodati rifampicin. U inače zdravih osoba smrtnost je niska, no u epidemijama hospitalno dobivenih infekcija može doseći i 50%.