Fibrilacija ventrikula

Fibrilacija ventrikula proizvodi neusklađene trzaje ventrikula bez korisne kontrakcije. Uzrokuje trenutačnu sinkopu i smrt unutar nekoliko minuta. Liječi se kardiopulmonalnom reanimacijom, uključujući i hitnu defibrilaciju.

Ventrikulska tahikardija (VF) nastaje zbog električne aktivnosti multiplih valova povratnog kruženja i obilježena je na EKG–u ultrabrzim lepršanjima oko izoelektrične linije koja su nepravilna u trajanju i obliku (vidi SL. 75–14).

VF je ritam koji se javlja kod 70% bolesnika u kardijalnom arestu i stoga je terminalni događaj mnogih srčanih i drugih poremećaja. Općenito, većina bolesnika s VF ima u podlozi bolest srca (u pravilu ishemičnu, ali također i hipertrofičnu ili dilatativnu kardiomiopatiju, aritmogenu displaziju desnog ventrikula [ARVD] ili sindrom braće Brugada). Rizik za razvoj VF kod bilo koje srčane bolesti je povećan pri otklonu elektrolita, acidozi, hipoksemiji ili ishemiji.

VF je mnogo rjeđa u dojenčadi i djece, u kojih je asistolija češći oblik kardijalnog zastoja.

Liječenje uključuje kardiopulmonalnu reanimaciju s defibrilacijom (vidi str. 534). Stopa uspjeha neposredne (unutar 3 min) defibrilacije je ~95%, u slučaju da nije prethodilo zatajivanje srca. Kad postoji srčana dekompenzacija, čak je i neposredna defibrilacija uspješna u samo 30% slučajeva, a većina oživljenih bolesnika umre zbog zatajivanja srca prije otpusta iz bolnice.

Bolesnici koji imaju VF bez reverzibilnog ili prolaznog uzroka visoko su rizični za razvoj budućih VF ili iznenadne smrti. Većina ovih bolesnika zahtijeva ugradivi kardioverter–defibrilator; mnogi zahtijevaju i antiaritmike radi smanjenja učestalosti naknadnih epizoda ventrikulske tahikardije i VF.